Wielkie śledztwo Kraśki

W samym sercu Bałtowa żyły sobie trzy dinozaury. Juraś został niekwestionowaną gwiazdą Juraparku, Soluś pokochał wymyślanie piosenek, a ich siostra Kraśka?

Kraśka od zawsze wierzyła w fakty, porządek i logikę.

W JuraParku wszystko ma swoje miejsce – aż do dnia,

w którym znika najcenniejszy eksponat: ząb triceratopsa.

I to tuż przed wizytą słynnego profesora, który ma ocenić cały park. Przypadek? A może coś znacznie poważniejszego?

Wraz z kotem Frankiem Kraśka rozpoczyna śledztwo, które prowadzi ją znajomymi ścieżkami… Ale też zmusza do zadawania zupełnie nowych pytań. Bo co zrobić, gdy fakty nie pasują do siebie tak, jak powinny? Czy można zaufać intuicji, kiedy całe życie ufało się tylko dowodom? I czy każdy błąd naprawdę jest porażką – a może początkiem czegoś ważnego?

Jak znaleźć swoje miejsce w świecie, w którym każdy zdaje się je już mieć?

W samym sercu Bałtowa żyły sobie trzy dinozaury. Juraś został gwiazdą Juraparku, Kraśka rzuciła się w wir nauki.

A Soluś? Soluś po prostu… był sobą. I właśnie dlatego wyrusza w podróż – by odkryć, kim właściwie jest i co potrafi.

W towarzystwie bezdomnego psa o wielkim sercu i kota

z ciętym językiem Soluś przemierza świat, śpiewa piosenki

i zadaje ważne pytania – nawet wtedy, gdy nie wszystko idzie po jego myśli. Czy talent można zmierzyć? Czy trzeba być kimś „naj”? A może wystarczy być sobą –

i znaleźć przyjaciół, którzy to docenią?

Ciepła, pełna humoru i rytmicznych rymowanek opowieść

o przyjaźni, odwadze i wyjątkowości, którą nosi w sobie każdy

z nas. Idealna do wspólnego (lub samodzielnego!) czytania – przez małych i dużych poszukiwaczy własnej ścieżki.

W tej opowieści nie ma negatywnych bohaterów. Bo największe przygody czasem dzieją się nie w dżungli w ciemnym zamku, tylko w sercu i głowie. Soluś – uroczy dinozaur z którym zdążyłem się zaprzyjaźnić – nie walczy z niczym groźnym. Zmaga się z czymś trudniejszym: poczuciem, że nie jest wystarczająco dobry. Wierzę, że powstała z tego bardzo pogodna bajka o cichym smutku, który pojawia się, gdy nie widzimy w sobie nic wyjątkowego. I o tym, że czasem wystarczy odważyć się na pierwszy krok, wyjść poza to, co znane, i dać sobie szansę.

To historia o przyjaźni, śpiewaniu na głos własnej melodii

i odkrywaniu, że nie musimy być tacy jak inni – bo najpiękniejsze rzeczy zaczynają się wtedy, gdy przestajemy się porównywać. Chciałem napisać bajkę, w której dzieci (i dorośli) znajdą coś znajomego – uczucie zagubienia, porównywania się do innych, szukania własnej wartości. I przekonają się, że nie trzeba być najszybszym, najmądrzejszym ani najgłośniejszym, żeby być ważnym. Czasem wystarczy być sobą – i odważyć się zaśpiewać własną piosenkę. Ach… i pamiętajcie, każdy ma jakiś talent. Każdy jest w czymś dobry. Czasami tylko potrzebuje czasu, żeby to zrozumieć.

Przemek Corso

Autor kochanych przez dzieci i rodziców: Opowieści z Białej Doliny, Lata w Białej Dolinie i Świąt w Białej Dolinie, a także głośnego thrillera Serca twego chłód, który doczekał się komiksowej kontynuacji, regularnie ukazującej się na łamach „Magazynu Kryminalnego Newsweeka”. Jest również twórcą niszowych książek przygodowych w stylu Pana Samochodzika (Honor złodzieja, Serce pustyni, Płomień prawdy, Miasto w wodzie).

Napisał też bardzo popularną książkę dla młodzieży Tak miało być razem z Julią Żugaj. Oficjalny głos Kolei Dolnośląskich. Laureat nagrody Vivelo Book Award 2024 za książkę Lato w Białej Dolinie. Nominowany również do 31. nagrody im. Kornela Makuszyńskiego.